KoreanKeys
Polski

Historia hangula: król Sejong i Dzień Hangula

Większość systemów pisma rozwijała się powoli przez wiele stuleci i nikt nie wie dokładnie, kto je wymyślił. Hangul, alfabet koreański, jest inny. Wiemy, kto go stworzył, kiedy, a nawet dlaczego, bo powody spisano w księdze w 1446 roku. Oto ta historia i dlaczego wciąż ma znaczenie, gdy dziś uczysz się czytać i pisać po koreańsku.

Przed hangulem: pisanie chińskimi znakami

Przez wiele stuleci ludzie w Korei mówili po koreańsku, ale pisali klasycznym chińskim, używając chińskich znaków zwanych hanja. Koreański i chiński to bardzo różne języki, z inną gramatyką i innymi dźwiękami, więc zapisanie koreańskiej myśli po chińsku przypominało tłumaczenie jej za każdym razem, gdy brało się do ręki pędzelek.

Do zapamiętania były też tysiące znaków, a ich nauka zajmowała lata. Uczeni i urzędnicy z zamożnych rodzin mogli sobie na to pozwolić, ale większość rolników, robotników i wiele kobiet nigdy nie miało takiej szansy. Niektóre starsze metody zapożyczały chińskie znaki do zapisu koreańskich słów i końcówek, ale wciąż trudno było się ich nauczyć i ich używać.

Król Sejong i Hunminjeongeum

Król Sejong (1397–1450), czwarty władca dynastii Joseon, chciał, żeby zwykli ludzie mogli pisać we własnym języku. Pracował nad zupełnie nowym zestawem liter, który ukończono w 1443 roku. Trzy lata później, w 1446 roku, litery zostały oficjalnie ogłoszone razem z księgą, która je objaśniała.

Nowe pismo nazwano Hunminjeongeum, co znaczy „właściwe dźwięki do nauczania ludu”. W krótkiej przedmowie król wyjaśnia, dlaczego je stworzył: mowa jego kraju różniła się od chińskiej, więc wielu ludzi miało coś do powiedzenia, ale nie miało jak tego zapisać. Stworzył 28 nowych liter, żeby każdy mógł się ich łatwo nauczyć i używać ich na co dzień.

Uczeni z królewskiego instytutu badawczego, Sali Mędrców (Jiphyeonjeon), napisali szczegółowe objaśnienie z przykładami, znane jako Hunminjeongeum Haerye. Nie wszyscy na dworze cieszyli się z nowych liter. Niektórzy urzędnicy przekonywali, że krajowi wystarczą chińskie znaki, ale król nie ustąpił. Oryginalny egzemplarz księgi Haerye odnaleziono w 1940 roku, a w 1997 roku wpisano go na listę UNESCO „Pamięć Świata”.

Spółgłoski w kształcie ust

Najsłynniejsza idea hangula polega na tym, że podstawowe spółgłoski to obrazki narządów mowy. Każda pokazuje, jak wyglądają język, usta lub gardło, gdy wymawiasz dany dźwięk. Księga z 1446 roku opisuje pięć podstawowych kształtów:

Litera podstawowaCo pokazuje kształtLitery z niej utworzone
ㄱTył języka zamykający gardłoㅋ
ㄴCzubek języka dotykający wału za górnymi zębamiㄷ ㅌ
ㅁKształt ustㅂ ㅍ
ㅅKształt zębaㅈ ㅊ
ㅇOkrągły kształt gardłaㅎ

Pozostałe spółgłoski powstały przez dodawanie kresek, a dodatkowa kreska oznacza mocniejszy dźwięk. ㄱ z jedną kreską staje się ㅋ, które wymawia się z wydmuchem powietrza. ㄴ staje się ㄷ, a ㄷ staje się ㅌ. Litery z tej samej rodziny wymawia się w tym samym miejscu jamy ustnej, więc sam alfabet pokazuje, które dźwięki do siebie należą. Podwojenie litery, jak w ㄲ czy ㅆ, daje dźwięk napięty.

Samogłoski z nieba, ziemi i człowieka

Do samogłosek twórcy użyli trzech prostych symboli o wielkim znaczeniu. Okrągła kropka oznaczała niebo, pozioma linia ㅡ ziemię, a pionowa linia ㅣ człowieka stojącego między nimi. W myśli tamtych czasów były to trzy podstawowe części świata.

Wszystkie pozostałe samogłoski są połączeniami tych trzech. Postaw kropkę nad poziomą linią, a otrzymasz ㅗ. Postaw ją na prawo od pionowej linii, a otrzymasz ㅏ. Pod poziomą linią daje ㅜ, a na lewo od pionowej linii daje ㅓ. Dwie kropki dodają dźwięk y: ㅛ ㅑ ㅠ ㅕ. Dziś kropkę zapisuje się jako krótką kreskę i dlatego te samogłoski wyglądają tak, jak wyglądają.

Oryginalny alfabet miał 28 liter: 17 spółgłosek i 11 samogłosek. Czterech z nich, w tym niebiańskiej kropki używanej jako samodzielna samogłoska, nie używa się już we współczesnym standardowym koreańskim. Zostają 24 podstawowe litery, których uczą się dziś początkujący: 14 spółgłosek i 10 samogłosek.

Dlaczego hangula łatwo się nauczyć

Hangul często nazywa się jednym z najłatwiejszych do nauczenia systemów pisma i są ku temu dobre powody:

Jeden z uczonych, którzy napisali księgę z 1446 roku, stwierdził nawet, że bystra osoba nauczy się liter przed końcem poranka, a wolniejsza w ciągu dziesięciu dni. Wielu współczesnych uczniów przekonuje się, że po kilku dniach ćwiczeń potrafi czytać prosty hangul.

Jak hangul stał się pismem codziennym

Hangul nie zastąpił chińskich znaków od razu. Przez ponad 400 lat dokumenty państwowe, egzaminy urzędnicze i większość ksiąg uczonych pozostawały po klasycznemu chińsku, a niektórzy uczeni patrzyli na nowe litery z góry, nazywając je eonmun — prostym słowem oznaczającym pismo potoczne. Mimo to hangul był szeroko używany w listach, pieśniach, wierszach, popularnych powieściach i przekładach i miał szczególne znaczenie dla kobiet i zwykłych ludzi.

Wszystko zmieniło się pod koniec XIX wieku. W 1894 roku reforma rządowa postanowiła, że dokumenty urzędowe mają opierać się na piśmie koreańskim. W 1896 roku gazeta The Independent (Dongnip Sinmun) stała się jedną z pierwszych drukowanych wyłącznie w hangulu i wprowadziła odstępy między słowami — zwyczaj, który do dziś jest częścią koreańskiej pisowni.

Na początku XX wieku językoznawca Ju Si-gyeong pomógł upowszechnić nazwę hangul, często tłumaczoną jako „wielkie pismo” lub „pismo koreańskie”. Podczas japońskich rządów kolonialnych (1910–1945) język koreański był coraz bardziej wypierany ze szkół, ale uczeni dalej nad nim pracowali i w 1933 roku opublikowali ujednolicone zasady pisowni.

Po 1945 roku hangul stał się głównym pismem w Korei. Dziś prawie wszystko w Korei Południowej, od podręczników przez znaki uliczne po wiadomości w telefonie, jest pisane hangulem. Chińskie znaki wciąż czasem się pojawiają, na przykład żeby doprecyzować znaczenie słowa, ale to tylko okazjonalny dodatek. Korea Północna również używa tych samych liter.

Dzień Hangula: 9 października

Korea Południowa co roku 9 października obchodzi Dzień Hangula, zwany Hangeullal. Upamiętnia on stworzenie alfabetu i jego ogłoszenie w 1446 roku. Data pochodzi z zapisu, że księgę Haerye ukończono na początku dziewiątego miesiąca kalendarza księżycowego w 1446 roku, co według dzisiejszego kalendarza przypada około 9 października.

Po raz pierwszy święto obchodziła w 1926 roku grupa koreańskich językoznawców. Początkowo nazywało się Gagyanal, od 가 i 갸 — pierwszych sylab, które recytowano podczas nauki czytania — a dwa lata później przemianowano je na Hangeullal. W 1949 roku stało się świętem państwowym. W 1991 roku skreślono je z listy dni wolnych od pracy, ale w 2005 roku ustanowiono je świętem narodowym, a od 2013 roku znów jest dniem wolnym.

W okolicach Dnia Hangula odbywają się wydarzenia poświęcone językowi koreańskiemu, takie jak konkursy pisania i kaligrafii czy wystawy. W centrum Seulu, na placu Gwanghwamun, stoi duży pomnik siedzącego króla Sejonga, a jego portret widnieje na banknocie 10 000 wonów. Korea Północna obchodzi własne święto alfabetu w styczniu.

Nauka hangula dziś

Hangul zaprojektowano tak, żeby każdy mógł się go nauczyć, i prawie 600 lat później wciąż tak jest. Jeśli dopiero zaczynasz, ucz się liter rodzinami, ćwicz czytanie bloków sylabowych, a potem spróbuj je pisać. Pisanie na klawiaturze to świetny sposób na zapamiętanie liter, bo każdej uczą się też twoje palce.

Litery są dla ciebie nowe? Zacznij od naszego poradnika: Naucz się hangula w tydzień

Zobacz, gdzie na koreańskiej klawiaturze leży każda litera hangula

Sprawdź, jak każdą literę zapisuje się w latynizacji

Zacznij ćwiczyć pisanie

Wróć do wszystkich poradników